Retraite: Oogsttijd in Italië, je laat los wat zwaar is
Je staat op een heuvel aan zee. De lucht ruikt zout. Onder je glinstert het water. De zon zakt langzaam weg en ineens merk je iets geks. Je schouders zakken mee, alsof je lijf al wist wat jij nog probeerde te negeren.
Dit is oogsttijd in Italië. Het moment waarop je stopt met trekken en begint met ontvangen. Niet omdat je opgeeft, maar omdat je eindelijk snapt dat je niet op wilskracht hoeft te leven.
Je kent dit. Je regelt, je draagt, je houdt overzicht.
Aan de buitenkant loopt het prima. Aan de binnenkant voelt het alsof je steeds net te laat komt bij jezelf.
Je hoofd blijft aan staan terwijl je lijf al lang roept om rust. Je kijkt naar je agenda en denkt: straks. En voor je het weet is het weer later. Je bent verstandig, verantwoordelijk en je bent er voor anderen. Alleen jij staat vaak onderaan je eigen lijst, wat ironisch is, want jij bent de enige die je leven van binnenuit moet dragen.
Doorgaan is een kwaliteit. Tot het je standaard wordt.
Als je te lang op automatische piloot leeft, gaat je systeem over op overleven. Je wordt sneller moe en sneller prikkelbaar. Je lacht nog, je functioneert nog, je bent nog steeds “sterk”. Alleen het kost je steeds meer, en het levert je steeds minder op.
En het sluipt erin. Je raakt gewend aan spanning in je schouders, een druk hoofd, een onrustig lijf. Je denkt dat het bij volwassen zijn hoort. Ondertussen betaalt jouw energie de rekening, elke dag opnieuw.
Stel je voor dat je wakker wordt met ruimte in je borst
Met een adem die vanzelf lager zakt. Met een hoofd dat stiller is, omdat het niet meer hoeft te vechten om jouw aandacht.
Stel je voor dat je weer voelt wat je nodig hebt, zonder erover te discussiëren met jezelf. Dat je grenzen helder worden, dat je zachter wordt zonder te verdwijnen, dat je weer thuiskomt in je eigen ritme.
Je verlangt niet naar een betere versie van jezelf. Je verlangt naar jezelf, zoals je bent wanneer je niet hoeft te rennen.
Oogsttijd is het seizoen van verzamelen en loslaten tegelijk
Tijdens de retraite kijk je terug op wat je hebt gegeven, je voelt wat je heeft gevoed, en je laat de rest liggen.
In deze retreat nemen we tijd om te reflecteren en contact te maken met jouw innerlijke ritme. Je zakt uit je hoofd en landt terug in je lijf. Met lichaamswerk, meditatie en bewuste stilte begeleid Monique je naar een plek in jezelf die rustig blijft, ook als het leven straks weer beweegt.
Je hoeft hier niets te fixen. Je mag herstellen, opladen en opnieuw kiezen.
Ik werd geraakt door de enorme kracht die ik in mezelf terug vond.
Aan zee
Je verblijft op een serene locatie aan zee (15 min lopen), hoog op een heuvel, met een uitzicht dat je gedachten vanzelf zachter maakt. Elke avond schuift de zon langzaam de zee in en jij merkt dat je lichaam dat tempo meteen begrijpt.
Je dagen krijgen een ritme dat rustig en helder voelt. Je start met aankomen in je lijf, je adem en je aandacht. Je beweegt, verzacht en ontspant. Je krijgt ruimte om te schrijven, te wandelen, te staren naar de horizon en te slapen zodra je lijf daarom vraagt.
Resultaten
Na deze retreat voelt het alsof je van binnen opnieuw opstart, maar dan rustig. Je ontspant sneller. Je voelt eerder wanneer iets te veel wordt. Je maakt keuzes vanuit helderheid in plaats van vanuit verplichting.
Je neemt niet alleen een mooie ervaring mee, je neemt een nieuwe manier van leven mee. Je herkent je grenzen op tijd. Je zegt makkelijker ja tegen wat klopt. Je laat sneller los wat energie kost. Je gaat het volgende seizoen in met vertrouwen, omdat je weer verbonden bent met jezelf.
Monique
Haar begeleiding is zacht en stevig tegelijk. Zacht, omdat jouw systeem vraagt om veiligheid en ruimte. Stevig, omdat echte verandering begint wanneer je eerlijk durft te voelen wat je al maanden wegduwt.
Deze Oogsttijd Retraite is bedoeld voor mensen die diep willen herstellen, niet even opladen om daarna hetzelfde rondje weer te rennen. Je leert luisteren naar je lijf en je leert daar ook naar handelen, op een manier die thuis doorwerkt.
Veel deelnemers verwoorden het achteraf zo: ik kwam voor rust, ik ging naar huis met mezelf.
Ben jij klaar om te ontvangen, te ontspannen en los te laten in jouw tempo?
