Hoop voor mens en natuur

Het is een moeilijke tijd, voor mens en natuur. Alsof de bodem onder alles wat vanzelfsprekend leek ineens schuift. Angst, verwarring, chaos. Je hoeft het nieuws maar te zien. Je merkt het aan gesprekken: korter, scherper, sneller op de verdediging. En ergens, tussen alles wat je moet en alles wat je voelt, sluipt één reflex naar binnen: afstand, terugtrekken.

Precies dan kun je jezelf iets belangrijks vragen: word ik kleiner, of blijf ik in verbinding.

De natuur geeft een pijnlijk helder antwoord. Alles wat leeft, leeft in relatie. Zelfs in de winter, wanneer alles stil lijkt, werkt het netwerk door. Onder de grond houden wortels contact. In de aarde liggen zaden te wachten. In bomen zakt het sap terug, niet als opgeven maar als voorbereiding. Verbondenheid is dus geen luxe voor lichte tijden. Het is de basis van bestaan.

Daarom is het zo vreemd dat wij zo makkelijk snijden in de lijntjes die ons verbinden. Met woorden die prikken en snelle conclusies. Met het comfortabele “jij” dat we plakken op alles wat we zelf niet willen voelen. Terwijl je diep vanbinnen weet: ik wil juist vastgehouden worden. Ik wil juist nabijheid, al doe ik soms alsof ik dat niet nodig heb.

Winter helpt je herinneren.

Winter doet niet alsof alles altijd bloeit. Winter zegt: vertraag en ga naar binnen. Kijk eerlijk naar jezelf en voel wat je voelen moet. Dit is het seizoen waarin je merkt wat je echt mist, omdat afleiding minder werkt. Minder licht, minder drukte, meer ruimte in je hoofd. En dat kan confronterend zijn.

Maar winter is ook het seizoen van kracht, waarin je uithoudt zonder te verstarren, stilte toelaat zonder leeg te worden en rust pakt zonder te verdwijnen. De natuur lijkt stil, maar onder die stilte bewaart ze energie, beschermt ze wat kwetsbaar is en bereidt ze zich alvast voor op wat straks weer groeit.

Dat is hoop.

Hoop is niet altijd een warm gevoel, soms is het een keuze en soms een spier die je traint met kleine acties precies op de dagen dat je hoofd protesteert, en als je het lastig vindt om te geloven dat het beter kan, leen dan hoop, want ja, dat klinkt alsof je bij de buren een kopje suiker haalt, maar het werkt.

Begin bij jezelf

Zet op een rij waar jij goed in bent. Wat zijn jouw krachtigste eigenschappen, ook als jij ze wegwuift als normaal. Ben jij degene die kalm blijft wanneer anderen paniek krijgen. Ben jij degene die doorzet met knikkende knieën. Ben jij degene die mensen ziet die anders worden gemist. Schrijf het op, zodat je het niet kunt wegpraten. En kijk dan terug: wat heb je eerder voor elkaar gekregen terwijl je zeker wist dat het niet zou lukken.

Lees verhalen van mensen die iets soortgelijks meemaakten. Luister podcasts. Pak een boek van iemand die door modder ging en toch weer rechtop staat. Je ontdekt snel dat tegenslag bij het leven hoort. Het verschil zit niet in wie het meemaakt, maar in wie weer beweegt.

En onthoud dit, zelfs als je lijf in de stressstand blijft hangen: wat nu zo permanent voelt, verandert. Geen enkele situatie blijft zoals ze nu is. Denk terug aan iets dat ooit allesoverheersend was. Toen dacht je ook dat het zo zou blijven. En toch werd het milder. Je adem werd ruimer. Je blik werd helderder. Dat kan opnieuw gebeuren, ook als je de uitgang nu nog niet ziet.

Winter heeft een geheim

Winter heeft nog een geheim: zaaien gebeurt ook nu. Niet boven de grond, maar vanbinnen. Dit is het seizoen waarin je intenties plant. Waarin je kiest wat je wilt voeden zodra het licht terugkomt. Hoop is niet wachten tot het voorjaar. Hoop is vandaag een kleine belofte aan jezelf.

Dus ik stel je de vraag die ertoe doet: hoe houd jij hoop levend, juist in deze winter. En wat wil jij nu in jezelf zaaien, zodat het later kan uitgroeien tot een mooiere wereld.

Misschien is het een bericht naar iemand die je mist. Misschien is het hulp vragen, omdat je klaar bent met stoer doen. Of simpelweg: vandaag knip ik niet in verbinding. Vandaag leg ik mijn schaar neer.

Je hoeft de wereld niet in je eentje te dragen. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Je hoeft alleen te blijven bewegen richting elkaar. Hoop en verbondenheid zijn daden. Kleine, menselijke daden. En precies daarom werken ze.