Je Hart Verschrompelt

Niet door Liefde die opraakt, maar door Aandacht die uitblijft!

Je kent het moment. Je zit aan tafel, je praat, je lacht op de juiste plekken, je doet wat er van je verwacht wordt. En toch voelt het alsof er iets stiller wordt in jou. Alsof je hart zich terugtrekt. Niet dramatisch, langzaam, als een plant die steeds iets minder licht krijgt.

Niemand ziet het. Jij zelf soms ook amper.

Het begint altijd klein

Eerst is het een dag waarop je jezelf overslaat. Je denkt: morgen weer. Dan worden het weken. Je rent door je leven alsof je je eigen bijrijder bent. Je zorgt, je regelt en lost op. Mensen kunnen op jou bouwen, jij bent hun rots.

En ondertussen wordt het in jou zwaarder, moeite met aandacht houden, piekeren, zorgen en je niet lekker voelen in je lijf. Waarom? Juist omdat je sterk bent. Sterke mensen kunnen verrassend goed verdwijnen in hun eigen agenda.

Aandacht is brandstof

Aandacht is geen luxe, het is nodig zoals olie in een motor. Je kunt best even doorrijden zonder, maar op een dag hoor je het kraken. En dan sta je langs de weg en denk je: hoe ben ik hier beland?

Aandacht is ook eerlijk. Het laat je voelen wat je al wist, maar steeds wegdrukte. Dat je moe bent en dat je iets mist. Dat je je aanpast tot je jezelf nog net herkent op foto’s.

De Stilte is niet rust, het is terugtrekking

Soms noemen we het rust, volwassen worden. Of nuchterheid. Maar vaak is het iets anders: je hart dat z’n ramen dichtdoet omdat niemand meer aanbelt. Niemand gaat jouw deur intrappen om te checken of je nog leeft vanbinnen. Mensen zijn druk. Ze zien je functioneren en denken: die redt zich wel.

Dat is het risico van talent.

Je hoeft niet te rreken om te mogen voelen

Je hoeft niet eerst op te branden om te bewijzen dat het serieus is. Je hoeft niet te huilen op de vloer van de badkamer voordat je jezelf toestemming geeft om aandacht te vragen. Je mag eerder beginnen. 

Begin met iets simpels. Een zin die je hardop zegt: Ik wil weer voelen dat ik leef.

Geef je hart een signaal dat je weer meedoet

Zet vandaag één kleine handeling neer die bewijst dat jij belangrijk bent in je eigen leven. 

Neem tien minuten en vraag jezelf: Wat heb ik al te lang weggeduwd, omdat het “nu even niet uitkwam”?

Kies één antwoord. En doe er iets mee. Bel iemand. Zeg het tegen jezelf zonder er meteen een grap van te maken. Subtiele humor mag. Als je het gebruikt om te ademen, niet om te ontsnappen.

Als je hart weer ruimte krijgt

Het mooiste is dit: zodra jij aandacht geeft aan wat je voelt, groeit je hart niet alleen terug. Jij groeit mee. Je wordt helderder. Minder beschikbaar voor onzin waar je vroeger nog ja op zei.

En ja, dat kan betekenen dat je anderen teleurstelt. Maar eerlijk, als jouw hart al tijden krimpt om iedereen tevreden te houden, wie stel je dan eigenlijk tevreden?

Zelfliefde begint waar je stopt met jezelf verdoven

Het moment waarop je jezelf weer hoort

Zelfliefde klinkt vaak als iets zachts en liefs, maar in de praktijk voelt het eerder als wakker worden terwijl je liever nog even doorslaapt. Je merkt ineens hoe vaak je jezelf onderbreekt, precies op het moment dat je iets echts dreigt te voelen. Je geeft jezelf adviezen alsof je een machine bent, en je verwacht dat je meteen weer draait.

De prijs van altijd sterk zijn

Je noemt het discipline en doorpakken, maar eigenlijk is het een slimme manier om jezelf niet te hoeven ontmoeten. Zelfliefde is dan dat je blijft zitten, ook als het ongemakkelijk wordt. Je zegt tegen jezelf dat je je aanstelt, en toch kies je ervoor om te blijven luisteren.

Grenzen zetten voelt vaak als schuld

Je ziet hoe je je waarde koppelt aan nuttig zijn, en je voelt hoe vermoeiend dat al die tijd was. Zelfliefde vraagt dat je stopt met onderhandelen over je basis, slaap rust ruimte en respect. Je gaat grenzen zetten en dat schuurt, omdat je systeem nog denkt dat liefde verdwijnt zodra jij lastig wordt.

Liefde zonder uitleg

Je krijgt schuldgevoel en je doet het toch, omdat je eindelijk doorhebt dat schuldgevoel vaak een oude gewoonte is. Zelfliefde is jezelf beschermen zonder drama, en jezelf kiezen zonder excuses. Je gaat merken dat je minder verklaart en meer voelt, en dat je rustiger wordt omdat je niet langer tegen jezelf vecht.

Het bewijs zit in kleine keuzes

Je gaat trager beslissen en sneller herstellen, omdat je niet meer alles hoeft te verdienen. En op een dag betrap je jezelf op iets simpels, je staat op en je laat je eigen behoeften voorgaan zonder dat je er een verhaal van maakt.

Festival van Liefde

Het festival van liefde begint zodra je stopt met wachten op toestemming, je stapt naar binnen met een hart dat eindelijk weer ruimte krijgt. Je ziet overal mensen die zichzelf terugvinden in elkaars ogen, en je denkt ineens, ik mag hier ook zijn.

Elke ontmoeting voelt als een spiegel, soms zacht en soms confronterend, maar altijd eerlijk. Je danst niet om indruk te maken, je beweegt omdat je lijf weer gelooft dat het veilig is. Tussen de muziek en de stilte ontdek je dat liefde geen groot gebaar nodig heeft, alleen aanwezigheid.

En als je naar huis gaat draag je het mee als een warme vonk, niet om alles perfect te maken maar om jezelf trouw te blijven.